บทความ-สารคดี

ยอมจำนน แต่ไม่ยอมแพ้ #กิเลนประลองเชิง

วันก่อน ผมมีโอกาสนั่งล้อมวงสนทนากับเพื่อนพ้องสื่อมวลชนอาวุโสหลายท่าน มีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศร่วมวงด้วย

เรื่องที่คุยกัน หนีไม่พ้นเรื่องบ้านเมือง

ใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า

“ถ้าจะปราบทุจริตให้สิ้นซากจากประเทศไทย ระบบทั้งระบบของประเทศอาจจะล่มสลายเลยก็ได้”

ฟังแล้วสะดุ้ง

บ้านเมืองที่ปราบคนโกงแล้วอาจล่มสลาย เป็นบ้านเมืองอย่างไรกัน

หรือการทุจริตจะฝังรากลึก จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบไปเสียแล้ว

คนในวงสนทนาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาว เห็นความเปลี่ยนแปลงของบ้านเมืองมาหลายยุคหลายสมัย

เรื่องที่เคยคิดว่าแก้ได้ วันนี้กลับแก้ยาก

เรื่องที่เคยถือเป็นความผิดร้ายแรง วันนี้กลับกลายเป็นเรื่องธรรมดา

คนทำผิดไม่สะทกสะท้าน คนเห็นความผิดกลับต้องทำใจ

คุยกันไปคุยกันมา มีคนตั้งคำถาม

“หรือเราแก่จนต้องยอมจำนนแล้ว ยอมจำนนต่อความเลวร้ายที่เกิดขึ้นในบ้านเมือง”

คำถามนี้ ไม่มีใครรีบตอบ

คนที่เคยเชื่อว่าความดีเอาชนะความชั่วได้ จะให้ยอมรับว่าตัวเองหมดกำลังต่อสู้ ก็กระไรอยู่

ในวงสนทนาวันนั้น มี “อ๊อด ทิฟฟี่” ดร.สุภชัย วีระภุชงค์ เลขาธิการสถาบันโพธิคยาวิชชาลัย 980 ร่วมอยู่ด้วย

อ๊อดพูดขึ้นว่า

“ยอมจำนนได้ แต่ไม่ยอมแพ้”

แล้วขยายความว่า การต่อสู้ด้วยจิตพุทธะเป็นเรื่องสนุก และมั่นใจว่าความดีจะมีชัยเหนือความเลว

ผมสะดุดใจคำว่า “สนุก”

คนทั่วไปเมื่อพูดถึงการต่อสู้กับความชั่ว มักนึกถึงความเหน็ดเหนื่อย ความโกรธ ความเกลียด และความพยายามเอาชนะ

แต่สำหรับคนที่มองด้วยจิตพุทธะ การต่อสู้ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยความโกรธ

ยิ่งโกรธคนชั่วมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้ตัวเองเป็นทุกข์มากเท่านั้น

ความชั่วของคนอื่น ยังไม่ทันทำอะไรเรา เราก็เอาความชั่วนั้นมาเผาใจตัวเองเสียแล้ว

ผมนึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้า เรื่องการเอาชนะความโกรธด้วยความไม่โกรธ เอาชนะความชั่วด้วยความดี

ฟังดูง่าย แต่ทำยาก

คนที่เห็นความชั่วแล้วไม่โกรธ ไม่ได้หมายความว่าเห็นดีเห็นงามกับความชั่ว

คนที่ยอมรับว่าความชั่วมีอยู่ ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องยอมให้ความชั่วอยู่ตลอดไป

ความแตกต่างอยู่ตรงนี้

ยอมจำนนต่อความจริงที่ว่าบ้านเมืองยังมีคนโกง แต่ไม่ยอมแพ้ต่อความคิดที่ว่าคนโกงจะต้องอยู่เหนือคนดีเสมอไป

ยอมรับว่าวันนี้ยังแก้ปัญหาไม่ได้ แต่ไม่เลิกคิดหาทางแก้ในวันพรุ่งนี้

เมื่อคิดได้อย่างนี้ การต่อสู้ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องทุกข์

แพ้วันนี้ พรุ่งนี้ก็สู้ใหม่

สู้ด้วยความโกรธ โกรธหมดก็หมดแรง

สู้ด้วยความดี แม้หมดแรง ก็ยังไม่หมดความดี

ผมกลับมาคิดถึงคำถามในวงสนทนา

คนแก่จำเป็นต้องยอมจำนนต่อความเลวร้ายของบ้านเมืองหรือไม่

คำตอบของอ๊อด ทิฟฟี่ ทำให้ผมเห็นว่า บางทีเรากำลังสับสนระหว่างคำสองคำ

ยอมจำนน คือยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้า

ยอมแพ้ คือยอมให้ความจริงนั้นกำหนดอนาคต

อายุอาจทำให้เราไม่มีเรี่ยวแรงเหมือนเมื่อก่อน

แต่ไม่ได้หมายความว่าเราต้องหมดศรัทธาในความดี

บ้านเมืองอาจยังมีคนโกงอีกมาก

เราอาจไม่มีวันเห็นวันที่คนโกงหมดไปจากแผ่นดิน

แต่ตราบใดที่ยังมีคนไม่ยอมแพ้ต่อความชั่ว ความดีก็ยังมีที่ยืน

ผมว่า แค่นี้ก็สนุกแล้ว

#ประกิตหลิมสกุล

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เอง

ตั้งค่าความเป็นส่วนตัว

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
จัดการความเป็นส่วนตัว
  • เปิดใช้งานตลอด

บันทึกการตั้งค่า