ถ้าได้สิ่งที่อยากได้ เราจะมีความสุข ?
แน่นอนว่า เมื่อเราได้สิ่งที่เราอยากได้มา เราก็มีความสุขจริง ๆ อยากมีเงินมาก พอมีมากขึ้นก็รู้สึกสบายใจ อยากมีบ้าน พอได้มาก็ดีใจ อยากประสบความสำเร็จ พอทำได้ก็รู้สึกภูมิใจ
ความรู้สึกเหล่านั้นเป็นความสุขที่เกิดขึ้นจริง แต่ลองสังเกตให้ดีว่า… ความสุขนั้นอยู่กับเราได้นานแค่ไหน? เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่เคยทำให้เราดีใจอาจกลายเป็นเรื่องธรรมดา สิ่งที่เคยอยากได้มาก เมื่อได้มาแล้วก็เริ่มชิน และเมื่อความสุขจากสิ่งนั้นค่อย ๆ จางลง ใจก็จะเริ่มมองหาสิ่งใหม่ที่อยากได้อีก
ความอยากจึงเหมือนภาชนะที่ไม่มีวันเต็ม ยิ่งเติม ก็ยิ่งรู้สึกว่ายังขาด แต่เมื่อใดที่เรารู้จัก “พอ” ความรู้สึกว่าขาดก็เริ่มลดลง เมื่อไม่ต้องวิ่งไล่ตามทุกสิ่งที่ใจต้องการ ชีวิตก็เริ่มมีความสงบมากขึ้น
แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องเลิกมีความฝัน หรือไม่ต้องพัฒนาชีวิต แต่หมายถึง ให้เรารู้จักแยกระหว่าง “ความตั้งใจ” กับ “ความอยากที่ทำให้ใจเป็นทุกข์”
เราตั้งใจทำงานได้ แต่อย่าให้ความโลภเผาใจ เราสร้างฐานะได้ แต่อย่าเอาความร่ำรวยมาเป็นเครื่องวัดคุณค่าของตัวเอง เรารักใครได้ แต่อย่ารักด้วยความยึดติดจนต้องการครอบครองทุกอย่าง เราปรารถนาความสำเร็จได้ แต่อย่าปล่อยให้ความล้มเหลวมาทำลายความสุขที่มีอยู่ในปัจจุบัน
เพราะบางครั้งสิ่งที่ทำให้เราไม่มีความสุข ไม่ใช่เพราะชีวิตเรามีน้อยเกินไป แต่เป็นเพราะ เราต้องการมากเกินไป เมื่อความอยากลดลง เราจะเริ่มมองเห็นสิ่งที่มีอยู่ชัดเจนขึ้น
ความสุขจึงไม่ได้อยู่ไกลเลย แต่อยู่ตรงหน้า เพียงแต่บางครั้ง ความอยากของเรามากเกินไป จนบดบังความสุขที่มีอยู่แล้ว พระพุทธองค์จึงสอนให้รู้จัก ความพอประมาณและการปล่อยวาง เพราะเมื่อใจไม่ต้องการทุกอย่างตามที่ใจคิด ใจก็ไม่ต้องทุกข์เพราะสิ่งที่ไม่ได้ดังใจ
ท้ายที่สุดแล้ว ความสุขอาจไม่ใช่การมีทุกอย่างที่อยากได้ แต่อาจเป็นการมองสิ่งที่เรามีอยู่ แล้วรู้สึกว่า
“เท่านี้ก็ดีแล้ว… เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
#คติธรรมพระราชโพธิวิเทศวัชรมุนี
วัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ อินเดีย
