คติธรรมพระราชโพธิวิเทศวัชรมุนี วัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ อินเดีย
มนุษย์เรามักตกหลุมพรางของความ “ใจร้อน” อยากสำเร็จไวๆ อยากเห็นผลลัพธ์ทันที เมื่อความจริงไม่ตอบสนองความอยาก ก็เริ่มดิ้นรน กระวนกระวาย และเป็นทุกข์
เหมือนกับการปลูกต้นไม้… หน้าที่ของเรามีเพียงการเตรียมดิน หยอดเมล็ด รดน้ำ และพรวนดิน นี่คือการ “สร้างเหตุ” ที่เราสามารถทำได้
แต่เราไม่มีอำนาจไปเร่งรัด บังคับ หรือดึงกิ่งใบให้มันเติบโตตามใจชอบได้ การฝืนธรรมชาติด้วยความใจร้อน มีแต่จะทำให้ต้นไม้นั้นบอบช้ำและตายลงในที่สุด
ชีวิตคนเราก็เช่นกัน… ทุกความสำเร็จ ทุกการเปลี่ยนแปลง และทุกการเยียวยาบาดแผล ล้วนต้องใช้ “เวลา” เป็นเครื่องบ่มเพาะ
เราไม่สามารถเร่งรัดกระบวนการของชีวิตให้ทันใจเราได้เสมอไป
หนทางแห่งความสุขที่แท้จริง คือการกลับมาโฟกัสที่การทำหน้าที่ในปัจจุบันให้ดีที่สุด อดทนทำไปเรื่อยๆ อย่างมีสติ และ “ปล่อยวางผลลัพธ์” ให้เป็นไปตามวาระของมัน
ไม่ต้องไปเปรียบเทียบจังหวะชีวิตของเรากับใคร ค่อยๆ ก้าวเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง เมื่อเราสร้างเหตุไว้ดีแล้ว… ถึงเวลาที่เหมาะสม ผลลัพธ์ที่งดงามจะปรากฏขึ้นเองตามธรรมชาติ
“หน้าที่ของเรา… คือการดูแลเมล็ดพันธุ์ในวันนี้ให้ดีที่สุด ส่วนจะผลิดอกออกผลเมื่อใด… ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกาลเวลา”
